IK KEEK OM ME HEEN

Ik stond op de schoolplein en keek om me heen,
Ineens zag ik jou staan, helemaal alleen,
Je leek de rennende en schreeuwende kinderen niet te zien,
Je keek naar de hemel en draaide je hoofd steeds rond,
Ik zag je mond bewegen, maar er kwam geen geluid uit.
Je leek in je eigen wereld te leven, het ander had geen betekenis.
Het was vijf voor half negen, de bel zou zo gaan
Ik bleef naar je kijken, en ik voelde iets verdrietigs,
Jij als klein ventje deed mij denken aan vroeger toen ik klein was,
Ik voelde mij als klein kind vaak alleen, in mijn eigen wereld,
Een plek waar ik mij veilig voelde v/d buitenwereld,
Ik zou zo graag naar je heen lopen, en je een knuffel geven
Ik had vroeger ook zo graag gehad dat iemand mij een knuffel gaf en zei dat het allemaal goed zou komen.
Zou je dat fijn vinden als ik je een knuffel zou geven,
Je zou dan warmte, liefde, geborgenheid en veiligheid voelen, ik zou dat graag aan je willen geven.
Ineens schreeuwt iemand dat het tijd is om naar binnen te gaan,
Jij schrikt op, en loopt met de rest naar binnen.
Terwijl ik wegloop loopt er een traan over mijn wang heen,
Mijn kleine ik voelt met je mee.
Staande op de schoolplein raakte mij iets wat mij aan vroeger deed denken!

Wendy Lorist